De Eifel is eigenlijk een enorm geologisch geschiedenisboek. Elke laag gesteente vertelt een verhaal van een andere tijd. Het mooie is dat je tijdens een wandeling soms miljoenen jaren geschiedenis in een paar kilometer aflegt.

Het verhaal van de Eifel

1. Een tropische zee (ongeveer 400 miljoen jaar geleden)
Het is moeilijk voor te stellen, maar de Eifel lag ooit dicht bij de evenaar. Op de plek waar nu bossen en heuvels liggen, lag een warme, ondiepe zee.
Op de zeebodem hoopten zich zand, klei en resten van zeedieren op, zoals koralen, schelpen en zeelelies. Deze lagen werden steeds dikker en veranderden langzaam in gesteente.
Veel fossielen die je tegenwoordig in de Eifel vindt, stammen uit deze periode.

2. Een groot gebergte ontstaat (ca. 320 miljoen jaar geleden)
Toen botsten oude continenten op elkaar. De zeebodem werd samengedrukt, geplooid en omhooggeduwd.
Zo ontstond een gebergte dat vergelijkbaar was met de huidige Alpen. Door de enorme druk veranderden veel kleilagen in harde leisteen.
In de honderden miljoenen jaren daarna sleten wind, regen en rivieren het gebergte langzaam af.
Wat overbleef zijn de glooiende heuvels van de huidige Eifel.

3. Vuur uit de aarde (vanaf ongeveer 700.000 jaar geleden)
Veel later gebeurde iets bijzonders.
Diep onder de Eifel begon heet gesteente langzaam omhoog te komen. Daardoor ontstonden vulkanen.
Sommige vulkanen spuwden rustige lavastromen uit, andere explodeerden zeer krachtig.
De bekendste uitbarsting vond ongeveer 13.000 jaar geleden plaats bij de Laacher See. Daarbij werd een enorme hoeveelheid as over grote delen van Europa verspreid.
Hoewel de vulkanen nu slapen, is de ondergrond nog steeds warm. Dat blijkt uit koolzuurgasbronnen en warm mineraalwater.